Przystanek CLXV: W służbie Artomska-Białobrzeska

 

Autor: Magda Artomska-Białobrzeska

Tytuł: W służbie miłości

Wydawnictwo: BookEdit

Rok wydania: 2021

Ilość stron: 276

Gatunek: Romans

Ogólna ocena: -10 i niżej! /10

Czy wnerwiła Kocyk? <Kocyk wykonuje sensacyjnego plaskacza, tracąc przytomność na 2h> 

Nie wiem, co mam napisać. Już na wstępie. A podkreślam to, bo przecież ja należę do tych wygadanych, nawet wtedy, gdy nie mam za wiele do powiedzenia. Może od razu się przyznam, że nie dokończyłam tej książki do końca, nie wiem więc, jak wypadł finał, ale też nie wiem, czego by on miał dotyczyć prócz opcni "the end". Nie byłam w stanie, a rozpoczynałam kilkukrotnie. Może gdybym ominęła środek to by coś zmieniło, ale fakt faktem miałam dość.

Pozycja reklamowana jako godne zastępstwo Bonda z macho w roli głównej... ochy-achy na forach internetowych... wysokie oceny.... Wiecie co? Już nigdy nie będę słuchać cudzych opinii, w nosie mam te rankingi, polecajki i recenzentów po pijaku. Nie wiem, co wy ćpaliście, ale to książka - książka, że sią tak górnolotnie wyrażę - to jakieś bagno nieporozumień. Nie da się tego czytać, a po połowie lektury trudno jest mi orzec, z czym dokładnie miałam do czynienia. A przeszukując cudze opnie zaczęłam się szczerze zastanawiać, czy w ogóle ktoś na świecie (ok, w Polsce, mówimy o polskiej - pfff - autorce, tzw. debiucie - pfff) przeczytał z niej więcej niż ja. 

A dlaczego? Bo zaczynając od gatunku, do którego zaliczono tą powieść, nic sie nie zgadza. Niestety, to nie kryminał. Ani thriller. Ani sorry, sensacja. Owszem, jest tam policjant i jakaś presja przestępcza, ale ten główny bohater to nie bronią się zajmuje. Munduru też nie uświadczysz, nawet gaci. Ochrania on świadka koronnego w swoim mieszkaniu w postaci 40-letniej kobiety (też nie wiem, czemu to takie ważne, ale jej wiek się bardzo podkreśla), co w praktyce łączy się intensywnie z ruchaniem jej jak bańkę-wstańkę-niewydymkę. Przepraszam za wyrażenie, ale w sumie jeśli szykujecie się na tę powieść lub jesteście jej gorącym fanem, to do podobnych sfurmułowań musicie sie przyzwyczaić lub już tej zdolności dokonaliście. To złoty Graal Grey'ów! Po prostu kolejna kopia, choć mniej tam zabawek.

Pozbyłam się tej książki gdzieś na 114 scenie seksu, przeszłam niewiele ponad połowę, także na więcej "scen" czy właściwej fabuły nie bardzo jest tam miejsce. Ok, przez jakieś początkowo 30 stron niby opisuje się zawiązanie akcji, co w ogóle odbywa się od dupy strony, ale jest. Potem natychmiast zaczyna się porno. I te teksty... klasyczne "schnella" z dodatkami. Ten pseudo macho na forach internetowych porównywany do Bonda to jakieś totalne zero, któremu zrobiłoby się przesługę, gdyby tak wkońcu go ktoś wykończył. Naprawdę, tym ma się charakteryzować owiany legendą prawdziwy mężczyzna? No to wow. Niech będzie, że każdy ma swoje marzenia i wizje. Przez całą lekturę ciągnie poetyzowane na górnolotne kwestie wzorowane chyba na teatralne, mimo okraszenia nieprzyzwoitymi przekleństwami na temat narządów kobiecych i męskich oraz ich przeznaczenia, że jaki on to biedny, przecież ją wyłącznie "dyma", bo nie ma nic innego do roboty, bo ona nawet ładna od tyłu, a biedny chyba dlatego, że zaraz będzie musiał ją porzucić. To się dzieje u niego w myślach, bo na głos to wyraża zupełnie coś innego. Owszem, wygłasza równie "kurwujące" monologii, ale o miłości i chyba oddaniu (powiedzmy), które zmuszają go do "dymania do upadłego" i o tym, jak nie może się powstrzymać. W ogóle mówi jedno, robi drugie, a wychodzi w ogóle trzecie. To trochę tak, jakby zamienił mózg ze stereotypową kobietą zmieniająca zdanie co pięć minut, kompletnie bezdecyzyjną. O jego "partnerce" nie opowiem, bo tak naprawdę prócz zdejmowania majtek, klękania czy nadstawiania tylnej części ciała to nie wiem, czy zrobiła coś szczególnego przez część książki, którą zaszczyciłam spojrzeniem. Ale nie wiem, może potem ma czas coś powiedzieć. Albo się ubrać. W napisach końcowych na przykład.

Tak więc "pasja", "namiętość" i "romans" jak szczodrze wyczytuję w opisie na okładce to nie to, co tak naprawdę się tam uświadczy. To jakaś niedopasowana groteska, nudne kopiowalne sceny seksu, zerżnięte (hehe) z innych romansów o podobnej renomie, a dodaję, że mówi się na nią "kryminał". Dziwi mnie, że jeszcze nikt dobrze nie zjechał tej książki, bo się jej należy. Nie wyniosłam z niej nic, poza obrzydzeniem do języka polskiego. I portali czytelniczych, chwalących to to jak złoto. Ponadto nie wiem, ale ja sobie inaczej wyobrażam kryminał. By sie jakaś akcja przydała, inna niż łóżkowe, kanapowe czy łazienkowe. To, że rzecz dotyczy korpo wcale mi nic nie mówi, przecież to temat rzeka.

Podumowując: niet. Najdłużej się śmiałam po przeczytaniu opinii, że to książka trudna i wymagająca, dlatego wszyscy frajerzy, którzy jej nie docenili, to po prostu z niezrozumienia, za małych móżdżków. Ja tam nie wiem, ile trzeba mieć IQ, by ogarnąć wielokrotne łączenie kabelka do kontaktu, ale osobiście uważam, że to "niezrozumienie" pochodzi z innej beczki. O tym, jak słaba jest to pozycja może świadczyć fakt, że nikt nie chciał jej ode mnie odkupić, ledwo przyjęli ją w bibliotece (a jest wręcz z nowości, z 2021!). Walić rankingi i opinie! Sprzedalność moim zdaniem jest ważniejszym wyznacznikiem.

Zresztą, Kocyk z tej traumy już się nie podniesie.

Przystanek CLXIV: Zabójcza wycieczka Waligóra

 

Autor: Ewa Waligóra

Tytuł: Zabójcza wycieczka

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2022

Ilość stron: 320

Gatunek: Kryminał, romans

Ogólna ocena: 2/10

Czy wnerwiła Kocyk? Oczywiście! Kocyk ma gdzieś tak denne tematy! <idzie się zabić> 

Nie mam pojęcia, co tak naprawdę poszło tu nie tak. Naprawdę. Najwyraźniej gdy jesteś warszawskim architektem i przewodnikiem, to może pozostań przy tym zawodzie i nie baw się w kryminały, szczególnie gdy chcesz poplątać różne style, a nie masz o tym zielonego pojęcia. Już nie samo to, że przestępcę można wyłapać po pierwszym przedstawieniu postaci, ale samo rozwiązanie zagadki, ukrycie skarbu tam, gdzie każdy najpierw zajrzał po wojnie i poglądy na stan małżeństwa, a także na temat rozhisteryzowanych kobiet (łącznie z ich miejscem w społeczeństwie, czyli na cmentarzu) czy kobiet-lesbijek (podkreślenie, czego im brakuje) spędzały mi sen z oczu przez parę dni.

Powiem szczerze, gdy już Kocyk i ja mieliśmy tę książkę w swoich łapkach, to się ucieszyłam. Nowość, zjawiskowa okładka, niezły pomysł, akcja na terenie Polski, polska literatura... No co może pójść nie tak? Wychodzi na to, że wszystko. Szczególnie gdy po akcie czytelniczym przycztałam na okładce, że to "romantyczny kryminał". No ja cię smolę... Co takiego romantycznego jest w śmierci czy próbach zabójstwa? Tragedia wbijana na pal!

 Ale po kolei. Początkowo jest całkiem nieźle. Pojawia się Warszawa z całym jej sztampowym megalomaństwem, najdroższym hotelem i przewodniczką opłacaną chyba przez bank zachodni, skoro ma kasę na drogie sukienki, szpilki od jakiśtam projektantów, codzienne taksówki z centrum i kawy w Bristolu. W sumie przypomniało mi to polskie seriale, w których niepracująca samotna matka ma pieniądzę na właśny apartement, codzienne wizyty w restauracjach i drogie zagraniczne wycieczki. Denerwowało mnie również to, że mam po nazwie projektanta butów ze złotej kolekcji wiedzieć, jakiego są koloru, formy (baletki czy glany chociaż) i całego ich kosztorysu. Najwyraźniej Warszawa to zupełnie inny świat, nieznany reszcie biednej części Polski (czyli głównie mnie).

Ach, odbiegłam od tematu. Także przewodniczka o niewyparzonym języku, Magda Łaszyńska otrzymuje nagłe zlecenie parodniowego oprowadzania po mieście bogatej grupy polonijnej z Anglii, mimo że zamierzała odpocząć przez kolejne kilka dni. Każdego z turystów odbiera z lotniska. Szybko okazuje się, że każdy z bohaterów jest wysoce ekscentryczny, prezentując sobą cechy wręcz niemożliwe, ale ok, w sumie nawet autorka wspomina, że są dziwni. Przynajmniej dzięki temu trudno było pomylić jednego z drugim. Najlepiej wyszedł chyba Rishi, słabo mówiący po polsku facet w turbanie, którego trudno było mi umotywować, w sensie dlaczego się w tej książce znalazł i mieszkał w Anglii (chociaż było tam coś o polskiej żonie), a gdy [SPOILER] okazało się, że na dodatek pracuje w policji, to już miałam wręcz dość... Jeśli miał coś wspólnego ze swoja religią poza ukłonami i nie jedzeniem mięsa, to nie mogłam czegoś takiego znaleźć.

A więc jest wycieczka, dobry program, impreza z alkoholami, wszyscy zaczynają się nawzajem bardzo lubić, ale nagle zdarza się otrucie, potem kradzież, zabójstwo, kolejna ofiara i tak do końca. Wreszcie przestaje się myśleć o przypadku, dzieje się niebezpiecznie i na scenę wkracza policja. Dość nieudolna, skoro to "energiczna przewodniczka" sama rozwiązuje zagadkę. No ok, z mordercą... Co ciekawe, dopiero po trzeciej ofierze przestaje się w końcu tej grupie kontynuować wycieczki. Ale nie oceniajmy tej Warszawy tak pochopnie.

Nużyło mnie ciągle powtarzanie, jaka to Magda (przewodniczka) jest wspaniała, zorganizowana i energiczna (ta informacja pojawia się w każdym rozdziale, proszę sprawdzić), do tego oczywiście piękna (i majętna, spoglądając na designerskie szpilki), ale wciąż samotna. Takie alter ego autorki, epatowanie po całości (albo po prostu reklama promująca jej wycieczki?). Gdy wreszcie giną ludzie (lub próbuje się ich pozbyć), to pojawia się megaprzystojny policjant... w stroju od Armaniego... to tam fiknęłam na miejscu. Już pal sześć okrzyk "a gdzie mundur", po prostu nie mogę zrozumieć, co się stało. Znaczy wiem, Magda miała dostać swoje ciacho, ale bez jaj, utrzymujmy jakieś granice.

Czym dalej, tym więcej romansów, a na końcu wręcz fajewerki. Mnie się "podobało" - tzn. najbardziej wkurzyło - jak ludzie po śmierci jednej z bohaterek zamiast się przestraszyć, że będą następni lub po prostu współczuć (helloł, to nie była rodzina, ale trochę empatii do człowieka, którego znacie kilka dni!), to oni... ucieszyli się. Nawet policjant (co prawda angielski) wypowiada tam kwestię, że gdyby nie została utopiona, to by ją sam zabił. Czaicie taką akcję? To jeszcze nic! Zabita kobieta ma męża, który już przed jej śmiercią zaczyna się przystawiać do dwóch lesbijek, a one nie widzą w tym nic zdrożnego (jak wspomniano: najwyraźniej brakuje im męskiego pierwiastka w związku). Nikt nie widzi! Faceta wytłumaczono tak, że "biedak" męczył się w tym małżeństwie prawie dwa lata i dzięki temu, że ją w końcu raczył ktoś zamordować, to teraz jest wolny i może robić, co chce. Czy ktoś jeszcze wątpi w to, że powinien być szeroki dotęp do rozwodów w każdym kraju?

Kobiet w ogóle się tu nie lubi, obojętnie w jakim stadium by nie byli. Pojawia się grupa typowych wielkopańskich Kowalskich, gdzie facet nosi skarpetki do sandałów i siedzi pod pantoflem bardzo grubej, głośnej i głupiej żony. Serio? Na końcu następuje przemiana i to ona staje się potulna, siedząca pod jego sandałem (już bez skarpetek), co zostaje skwitowane, że w końcu znalazła swoje miejsce, a jej mąż to taki macho, w końcu z jajami. Naprawdę? Czyli co, w związkach przeważa dominacja, a nie równowaga? Próba dogadania się, kto co chce? Nie powinniśmy do jasnej cholery po prostu ze sobą rozmawiać? Ale nie wiem, może ja staromodna jestem.  

Jedynym plusem według mnie były wstawki z okresu międzywojennego i II wojny światowej. No może bez tych fragmentów, jak babeczka ciągle myśli o seksie z ukochanym (łączy ich w ogóle coś innego?) lub o jego klejnotach. Dosłownie i w przenośni - w sensie są też brylanty. Rozwiązano to tak, że na początku te dwie historie są całkowicie obce, ale wraz z rozwinięciem fabuły zaczynają się spajać, a końcowe łączyć. To były najlepsze momenty w tej książce. Niestety, brzydko kontrastowały ze źle dobranym z współczesnym lekkim ciągiem, szczególnie sceny wędrówki kanałami (nawet nieźle opisane, co ciekawe).

Moim zdaniem najlepszy - że tak zażartuję - w tej książce jest początek. Dialogi się nie dłużą, ekscentryczni bohaterowie mają swoje pięć minut i w ogóle wszystko wydaje się bardzo dopracowane i przemyślane. Potem jednak wkracza pośpiech i wszystko się wali. Wstawki z czasów historycznych pojawiają sie dość rzadko i późno. Oczywiście, miało być sporo humoru, namiętności i nostalgii, ale... chyba głupio całować się nad trupem? Dlatego jest zabawnie do pierwszej ofiary, bo lekki ton także dialogów ciągnięty jest do końca bez zmian, jakby nikogo nie zabito, jakby nie mieli na karku policji. Niestety, ale autorka nie ma zaprawy pisarskiej, dlatego w ogóle zapomina o zmianie emocji. Ze zdania "ojej, otruty/ utopiony" przechodzi się do "chodźmy na koncert". No sorry... Nie chodzi mi o stado lamentów, ale chociaż mąż mógłby pochylić głowę albo powiedzieć "oj szkoda". Co to się dzieje w tej Warszawie, że śmierć najbliższych staje się zwykłą ulgą, jak po wizycie w toalecie? Gdyby ktoś mądry pomógł autorce, to mógłby z tego wyjść czarny humor, ale cóż, po co, nikt nie chciał. A "momenty namiętności"? Trywialne, szczególnie na tym tle. To się właśnie tak dzieje, gdy samozwańczy autor zabiera się do pisania kryminału bez jakichkolwiek kursów, wsparcia lub podstawowego researchu, a potem stwierdza, że połączy go z erotyzmem, humorem i pięcioma innymi zestawami, ponieważ "czemu nie". Powstał misz-masz, po którym pozostaje niesmak. A mogło być tak pięknie, jak na okładce...

Dodam jeszcze o zakończeniu - niesatysfakcjonującym. Oczywiście to dzielna przewodniczka odgaduje zagadkę z listu (ten wierszyk to było jakieś nieporozumienie, no proszę...) i to w miejscu, które nie przetrwałoby tyle lat bez podstawowego przeszukania i remontu. Do tego wątpię, by Magda mogła ten skarb zachować dla siebie według prawa, ale to by trzeba było lepiej sprawdzić. Do tego był czysty happy end - Magda znalazła swojego Armadiego z policji, lesbijki dzięki mordestwu swój męski pierwiastek w związku, facet oczywiście szybko i łatwo uwolnił się od denerwującej żony, za co wszyscy mu gratulowali i w ogóle ile tak ślubnych dzwonów się spotkało, to już nie policzę. To książka dla kogoś, kto jest już słusznie wstawiony, nie czepia sie szczegółów i w ogóle wszystko mu jedno, czy czyta, czy śpi.

Przerwa techniczna

 Szanowni Państwo!

Przepraszam za przerwę! Pojawił się niespodziewany wyjazd i psychotyczny deadline, tak więc regularność szlag jasny trafił, niemniej plan jest i dalej będzie trwał, a jutro pojawi się kolejna recenzja i zaktualizowany rozkład jazdy.

Take care i... do przodu!

Przystanek CLXIII: Otwórz oczy Gębura

 

Autor: Rafał Gębura

Tytuł: Otwórz oczy

Wydawnictwo: Altenberg

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 288

Gatunek: Reportaż

Ogólna ocena: 10/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie, ale mocno wstrząsnęła dotychczasowym światopoglądem Kocyka 

Czy ja go kojarzę? Tak! Gębura jest dziennikarzem, który wsławił się słynną serią talk-show internetowego "7 metrów pod ziemią". Jako że jest to reportaż, sam pomysł opisania poszczególnych najróżniejszych historii jest niezwykły i wciągający, ponieważ opisuje świat wokół nas - ten, o którym nie mamy zbytnio pojęcia.

Powiem szczerze, że gdybym czytała okładki - hehe - to bym raczej po tą książkę nie sięgnęła. Czytamy tam bowiem o podróży windą do skrajnych podziemi niczym w jakimś horrorze... Dla mnie trochę dziwna metafora, która zupełnie wybijała mnie z klimatu, za to historii, jakich dotyczy - pełen respekt. W życiu nie wpadłabym na to, by np. wypytać rzeźnika, jak zabija świnie, a już na pewno nie podeszłabym do kolesia w tatuażach i koszulce z Pileckim, co on myśli o gejach i lesbijkach... Ponadto inicjatywa jest zacna, gdyż w ramach akcji Pajacyk kupując jeden egzemplarz funduje się posiłek dla jednego dziecka. Także jeśli coś nas swędzi z braku satysfakcji podczas lektury, to możemy sobie rekompensować to tym, że jednak nie był to pusty zakup. Bardzo miła kampania.

Książka - niezbyt przecież gruba - zawiera 20 historii, a każdy z rozdziałów to jak piętro, gdzie zatrzymuje się nasza wspomniana winda strachu. Także jest klimatycznie (teoretycznie przynajmniej). Po każdej opowieści pojawia się refleksja w formie notatki, rozdziały ładnie porozdzielane. Tematy są trudne i bardzo przypominają te ze wspomnianego programu. Też zostały stworzone na podstawie rozmów z ludźmi z danego kręgu, pozostały tylko imiona zmienione. W każdym razie książka wydaje się wiarygodna.

Nie będę przytaczać wszystkich historii tam występujących, nie taki jest wszak cel. Dowiemy się od kobiety, która dokonała aborcji, jak się z tym czuje żyjąc w Polsce i jak to wygląda, zstępując do takich podziemi. O matkach w szoku poporodowym i niezrozumienie społeczne, kompletne nieprzygotowanie medyczne i psychologiczne dla takiej osoby. Posłuchamy, jak hakerzy majstrują przy naszych komputerach zdalnie i czy jest na to lekarstwo. Jak wygląda praca na sekskamerze i sponsoring oraz jak się czują osoby je uprawiające, jak to widzą ich bliscy. Jak się kochają niepełnosprawni. Jak można zarobić na inwestycjach i jak oszukać. Mną jednak najbardziej wstrząsnęła pierwsza historia dotycząca pracy rzeźnika, człowieka, który zawodowo zajmuje się zabijaniem świń i jak to wygląda krok po kroku. Przyznam się, że nie chciałam takiej wiedzy posiąść, z drugiej strony przecież ja też jako obywatel jedzący mięso przyczyniam się do tego procederu, do masowego bezlitosnego mordu zwierząt. 

Co ciekawe - dawno nie spotykane przeze mnie we współczesnych książkach - ta pozycja ma morał. Jej przekaz pozwala "lepiej zrozumieć i ocenić świat, w którym żyjemy", zresztą, wszystkie opowieści dotyczą realiów naszego kraju. Ma na "otworzyć oczy" na rzeczy, o których na co dzień nie myślimy, nawet nie mamy pojęcia. Ponadto niektóre postaci przekazują nam wskazówki - np. jak chronić swój komputer przed hakerami, w sensie czego powinno się unikać (bo po tym, co przeczytałam to nie wiem, czy się naprawdę da...) <Kocyk przerażony>

Podumowując: tak, polecam, szczególnie dlatego, że jest to książka o układzie bardzo przemyślanym, dopracowanym, także w oprawie graficznej, a to trzeba doceniać. Niestety, większość historii nie jest łatwa, dlatego warto sie psychicznie do nich przygotować. Jest też duży wybór - jeżeli jakaś historia nas przytłoczy, możemy pójść do innej. Różne są też napięcia. Jedne historie są mocno traumatyczne, pozostałe to luźne opowieści. Prawdopodobnie też zależy od czytelnika - bardziej dla takich, które mało programów Gębury widziała. To idealny punkt, aby potem zacząć oglądać jego talk-show. 

Przystanek CLXII: Era Zero Olszańska

 

Autor: Michalina Olszańska

Tytuł: Era Zero. Ego: Ostatnie starcie

Wydawnictwo: Nowa Baśń

Rok wydania: 2020

Ilość stron: 601

Gatunek: Science fiction, literatura młodzieżowa

Ogólna ocena: 4/10

Czy wnerwiła Kocyk? Taaak! Będzie pogrom i jawna maskraaaaa! 

Powiem szczerze, że tą odsłoną się mocno zadzwiwiłam. Bo to nie jest tak, że to debiut czy coś i ogólnie lektura chwalona przez wielu, nawet przez Ćwieka, pewnego reprezentanta gatunku. No i te porównania do Ferdydurke, Monty Pythonów i kogo tam jeszcze na wakacjach... Może przyznać się trzeba, że po prostu nie spodziewałam się, że mam do czynienia z powieścią fantastyczną, psychologiczną, ale jednak - młodzieżówką, z wiodącą na czele najbardziej irytującą główną bohaterką, jaką do tej pory spotkałam.

Surrealizm, surrealizmem, ale fabuła jest, jak najbardziej. Główną wkurzającą bohaterką jest Spika (to imię zostaje nadane później), która wiedzie normalne zbuntowane życie nastolatki. Niestety - albo stety - nagle zostaje wybrana do innego, przyszłościowego życia i... wypluta przez kota. Trafia do Ery Zero, utopijnej społeczności, gdzie ludzkość wyewoluowała na wyższe byty, w której niby wszystko jest super idealnie, ale rzecz jasna nie do końca, a Spika ma podziałać w tzw. rebelii i obalić Opiekunów, co łączy się z wielką misją na pół tomu. A, i w międzyczasie ma podjąć się prób, aby zostać pełnoprawną obywatelką Ery Zero, władającą jednym z darów, w co akurat wielu nie wierzy, łącznie z nią samą. Oczywiście, zdobywa przyjaciół, oczywiście, nawiązuje romanse, oczywiście się zakochuje - ona, zbuntowana gwiazda roztoczy. Dziwne sny, jeszcze dziwniejsze zachowania i zadania - tak, to ta książka.

Ogólnie autorka starała się iść na bakier ze schematami i stworzyć nieszablonowych bohaterów, za co powinnam być jej wdzięczna, ale w zasadzie wszystko weszło w główną bohaterkę i czaru już dla reszty jakby nie starczyło. Chociaż... bardzo polubiłam Chal. I Nunaki, ale ona to była niczym domowe zwierzątko. Opisy są dość dobre, starające się wszystko zapodać na opak logicznemu myśleniu, na pewno bardzo przemyślany świat, obcięłabym jednak dialogi o połowę... Straszne zapychacze, szczególnie przy rozmowach z bogami.

Więc krótko mówiąc - nie. Owszem, wiem, że przecież surrealizm (słowo klucz?), że to takie odmienne spojrzenie, że kosmos, liczne teorie i chaos energetyczny - tak, wiem, czytałam. Rozumiem ciekawą formę, spojrzenie na wszystko z dystansu i pomieszanie reszty, nawiększy plus na sprowadzenie polskich realiów, czego przecież w książkach zagranicznych nie znajdziemy (choć moim zdaniem za mało tego było). Nie ścierpiałam jednak, powtarzam, namolnej głównej bohaterki, która po prostu musiała być usilnie śmieszna i sarkastyczna na każdym kroku, wymęczając świat przedstawiony. Przeładowane dialogi z mnóstwem różnych teorii wyglądających jak nauka dla ubogich. Ale fakt, najbardziej podobało mi się zakończenie, choć w większości można wszystkie następstwa przewidzieć. Bo ja wiem? Moim zdaniem są lepsze książki dostępne na rynku.

PS Na okładce panienka-kosmonauta w stroju japońskim, tak. Teoretycznie bohaterka była w połowie Japonką po matce, więc może o to chodzi...

Przystanek CLXI: Sfora Piotrowski

 

Autor: Przemysław Piotrowski

Tytuł: Sfora (II tom)

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2018

Ilość stron: 536

Gatunek: Kryminał, thriller

Ogólna ocena: 2/10

Czy wnerwiła Kocyk? Wnerwiony i wystraszony <Kocyk siedzi pod łóżkiem od 4 dni> 

A dzisiaj coś z rodzimej literatury. Przepraszam za małą przerwę w nadawaniu, jednak cztery dni mocno przechorowałam. Cóż, to nie jest kraj dla starych ludzi.

Nie obejdzie się też bez "sugestywnej krytyki". Niestety, nie mam dobrej opinii o tej książce i się tego nie wstydzę, mimo że chodzi o poczytnego autora, który nie jedną książkę ma już na swoim koncie. Bo akurat owszem, nie mam zwykle nic przeciwko kontrowersji, skandalom, wulgaryzmom, dobrze wiem, że świat nie jest słitaśnym i cieplutkim miejscem oraz nie uważam, że literatura powinna omijać fuj rzeczy i pokazywać tylko róż i tęczę (to z tęczą tak dwuznacznie zabrzmiało, nie?), ale... są granice. Cieszę się tylko, że przynajmniej nie było tak jak w "Bestii" opisu gwałcenia dziecka, za to ma u mnie autor duży plus, choć swoją drogą to pierwsza i ostatnia książka przeczytana przeze mnie, więc nie ręczę za resztę. Ale po kolei.

Powieść Piotrowskiego jest drugim tomem serii o Igorze Brudnym - jakże sugestywnie, och jo - z pierwszym akurat nie miałam przyjemności (lub nieprzyjemności). Szczerze mówiąc sama okładka odpychała mnie długo od lektury, ale za to zapowiada to, co w jej wnętrzu faktycznie się znajduje, co trzeba docenić. Tomy przedstawiają się obecnie tak i lepiej czytać je w poprawnej kolejności, mimo że autor na bieżąco przypomina niektóre sprawy z poprzednich części, aby czytelnik się nie pogubił:

- Piętno

- Sfora

- Cherub

- Zaraza

- Bagno

Tomy sa znaczne, liczą sobie po około 600 stron, na to trzeba być przygotowanym. Nie jest to też lekka lektura, klimat jest ciężki. Głównym jej bohaterem jest wspomniany wyżej Igor Brudny, policjant, zresztą sporo tu naleciałości odautorskich - Piotrowski był dziennikarzem śledczym, studiował w Zielonej Górze, gdzie toczy się akcja. To akurat uważam za dobrze, że na tym polu zdobył sporo doświadczenia, aby o tym pisać. Niestety przeznaję, że ogólnie dialogi mnie zawiodły - przydługie, rozciągnięte, jakby przepisane z serialu kryminalnego. Z drugiej strony jakoś trzeba było opisać przebieg śledztwa i autor robił to za pomocą właśnie dialogów. 

Akcja dzieje się zimą, tych zapomnianych już, bo z pełną pompą śnieżną. W Zielonej Górze. W tej scenerii nagle pojawiają się poszarpane części ludzkich ciał oraz doniesienia o licznej sforze wilków podchodzącej pod domostwa, a nawet o wilkołaku - ponieważ odnaleziona ludzka ręka nie została odcięta, a odgryziona za pomocą ludzkich zębów. Ofiarami pada zwykle kler, więc śledczy po raz kolejny zwracają się ku podejrzanemu z pierwszego tomu klasztorowi, w którym Igor Brudny był wychowankiem. Tak, będę SPOILEROWAĆ.

Ogólnie pomysł na fabułę uważam za dobry - rozbestwiony zakon, w którym działo się po prostu wszystko prócz modlitwy, zwroty akcji (szczególnie zejście do katakumb klasztoru), choć nawarstwienie wszystkich bezeceństw w jednym miejscu ok, jest możliwe, ale stosunkowo nudne podczas lektury (coś w stylu: kurde, znowu trup - no to pytaj w tym klasztorze). Bunkry winiarni sprzed II wojny światowej pod chatką były proste do skojarzenia (może z wyjątkiem tego, że "na wino"), więc nie wiem, czemu tak długo zwlekano z właściwą akcją, ale cóż, tak w życiu nawet bywa. Nie wiem także, po co komu był Lis - przestępca z pierwszej części - bo gdy już wchodzi do tego lasu, to jego rola staje się zbyteczna. Chyba że chodziło tylko o to, aby się go pozbyć. Ponadto pomysły policji z przebraniem, szukaniem masek (że mistyfikacja na wilkołaka), czyli coś, co samo cisnęłoby się do głowy standardowemu Kowalskiemu. Jako tako to kupuję.

Z racji bytu najbardziej denerwowały mnie tu przedstawienia kobiece, wszystkie zwykle seksowane laski na szpilkach, nawet kelnerki, łapczywie spoglądające na Brudnego i wyobrażające sobie od razu "brudne rzeczy" z nim w roli głównej. Zawadzka, biedna i głupia Zawadzka, która stara się zawzięcie przed nim machać tyłkiem, jak kiedyś przy jednorazowym numerku, w decydującym momencie leci na łeb na szyję do tunelu z tym wilkołakiem, aby go ratować - ranna, z połamanymi żebrami, na czworakach, zaraz po wypadku samochodowym. Ech... I pani prokurator w różowej bieliźnie (tak, różowej!), która nawiedza go z kajdankami, aby się zabawić. Serio? W tej "brudnej" serii nie mogła wykorzystać swojej władzy jakoś inaczej albo potem, gdy jej (mniej zdecydowanie) odmawia? No i Oksana, pracująca dla niego ciężko to przodem, to tyłem, bo na czym polega jej rola w tej książce prócz głównemu zadaniu oraz pobocznym (robieniu jajecznicy i pilnowania mieszkania), skoro zawsze jest gorowa na kację, w szlafroku? Cóż... mokry sen każdego faceta.

Zakończenia można się spodziewać, szczególnie od połowy książki, to motyw, który najczęściej się pojawia, gdy nie chcemy wprowadzać w życie paranormal. Tutaj pokuszono się o medyczne potwierdzenie - choroby nadmiernego owłosienia, co w połączeniu z skrzywieniem emocjonalnym w dzieciństwie, urazów fizycznych, garbem dało równanie. Niech będzie, ale wyszło tak jakoś... mdławo. W sumie poprowadzenie akcji było dużo lepsze niż finał.

Podsumowując: może jestem zbyt delikatna i nie nadaję się do niektórych lektur, ale dla mnie to faktycznie było za dużo. Nie wyobrażam sobie, abym przeszła do następnych tomów, już po tym jednym miałam dość. To lektura dla osób, które lubują się w ostrym seksie (szczególnie tom 3, zapowiedź była w tomie 2), tematach pedofilii, opisach rozkładów ciał i kolejności rozrywania go na strzępy. Przeprowadzi was przez to wszystko facet, który bez przerwy musi odganiać się od nachalnych pięknych kobiet na szpilkach, pragnących go zakuć w kajdanki na jedną noc. Po prostu widać, jaki autor to pisał. Niemniej taki właśnie thriller grzmiał w zapowiedział - brudny i brutalny, więc wszystko się zgadza.

Na własne ryzyko.

Przystanek CLX: Nellie Payette

 

Autor: Sylvie Payette

Tytuł: Nellie. Wtajemniczenie (tom I)

Wydawnictwo: Dragon

Rok wydania: 2019

Ilość stron: 272

Gatunek: Fantastyka

Tłumacz: Marzena Dupuis

Ogólna ocena: 1/10

Czy wnerwiła Kocyk? Tak, Kocyk dawno nie czytał czegoś porządnego! <chodzi po ścianach> 

To książka z rodzaju tych, które mnie zadziwiają. Gdybym miała jasno określić, jakie cechy skłoniły mnie do lektury, to chyba byłoby nią wyłącznie to, że zalegała mi na półce (oraz wcześniejsza promocja w Biedrze). No i ładna okładka. Jakimś cudem ta postać na niej przedstawiona zapowiada mi mądrą podróż przez meandry fantastycznego świata, a nie... bale i przystojnych książąt w alternatywnym świecie.

Wszystko, co mogło pójść nie tak... To poszło. A konstrukcja świata przedstawionego jawiła mi się nawet nieźle, nie powiem, za to ten plus u góry. Fabuła z grubsza opowiada o dziewczynie, która trafia w rozdarcie czasoprzestrzenne i ląduje w alternatywnym świecie, trochę jak taka Dorotka z Krainy Oz, tyle że nie przez burzę, a piorun. I skoro nic nie mogę powiedzieć złego na całą teorię (tylko podawano ją prawie jak w "Instytucie", czyli kompletnie bez polotu), ponieważ sporo tutaj kwestii zostało umotywowanych  - inne zakończenie wojny, inne zwyczaje, szukanie przyczyny, układanie tożsamości i przyzwyczajanie się do nowej roli - to ciągłego wzdychania do książąt lub nie-książąt w szybkim zapomnieniu o pozostawionym kochającym bracie i resztcie rodziny (serio, szybko się klimatyzuje, co w ogóle było nielogiczne) oraz niekończące się opisy... sukien. Ich stylu, koloru, długości, podkreślania krągłości... po pierwszym tomie miałam tego dość, dlatego nie sięgam po kolejne (seria liczy sobie trzy). Nie powiem, bardzo chciałabym wiedzieć, jak powraca do swojego świata (taki tytuł nosi część trzecia: "Powrót") i co z tymi alternatywnymi wersjami, ale tego ciągłego ślinienia się do bogatej płci męskiej i wychwalania co rusz nowej sukienki nie ścierpię. Naprawdę, to jest najważniejsze w książkach? Można powiedzieć, że to przecież "tylko dla młodzieży", ale weź... właśnie to interesuje młodzież? To się "fajnie czyta"?! To ciekawe, czemu jestem taka wnerwiona wraz z Kocykiem.

Nellie ma podobno osiemnasie lat, ale poza modą i facetami nie myśli o niczym więcej. To bohaterka z rodzaju tych, których się nigdy nie polubi - irytująca, wykonująca jakieś bezsensowne manewry, do tego wpadająca w jakieś dziwne sytuacje (zazdrość nowej koleżanki, jakby znały się od przedszkola, kompletne oczarowanie księcia, nieprzykładanie się do gry, w której najbliżsi mogą przecież stracić życie). To boli, gdy cały świat przedstawiony wygląda tak dobrze, ale występujące w nim postaci tak baaardzo źle. W ogóle czytałam, że ma być tam trójkąt miłosny, co jeszcze bardziej odstręcza mnie od tej serii, bo nie mam pojęcia, gdzie by tam można go było wstawić - ale hej, powodzenia!

Najgorzej zostało przedstawione wdrążenie się głównej bohaterki w nowy świat. Z jednej strony no dobrze, szybko poznaje przyjaciół, będących w tej samej sytuacji, którzy mogą jej w tym pomóc, więc rozumiem, że rzecz nie wygląda aż tak źle, ma gdzie mieszkać, ponadto dalej jest chyba w szoku, wszystko się tak szybko dzieje, z drugiej... jak pustą osobą trzeba być, skoro lecisz na misję poszukania profesora, który może ci pomóc w powrocie do dawnego życia, helloł, kochająca rodzina i te sprawy, a ty w minucie o wszystkim zapominasz, bo na horyzoncie pojawia się przystojniak. Ja wiem, że to tylko książka, ale mocno nielogiczna i tępa, w ogóle pomijająca delikatność natury ludzkiej i jego naturalną skłonność do miłości i przyzwyczajeń. Do wyższych wartości niż tyłek jakiegoś przebranego książulka!

Podsumowując: dla młodszych pewnie tak, dziewczynek, którym jeszcze opisy sukienek przypadną do gustu (szczególnie tych w wiktoriańskim stylu), ale szczerze mówiąc, namawiałabym na coś lepszego. To też nie są długie tomy, liczą sobie po około 200 stron, a przy tej czcionce to niewiele, więc nic się nie traci. Prawdę mówiąc można było tą powieść zrobić w jednym tomie, tylko opanować się z nadmiernym opisem głupich sytuacji. Ach...

Nawet Kocyka po tej czytaninie nosi.