Przystanek CLIX: Ingrid na tropie Abrahams

 

Autor: Peter Abrahams

Tytuł serii: Ingrid na tropie

Wydawnictwo: C&T Crime & Thriller

Rok wydania: 2010

Ilość tomów: 3

Gatunek: Literatura młodzieżowa, detektywistyczna

Tłumacz: Konrad Krajewski

Ogólna ocena: 5/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie, Kocyk jakoś przeżył <teraz boi się małych dziewczynek> 

Pierwsze, co powiem to to, że jest to pozycja skierowana do młodego czytelnika, lubującego się mocno w Sherlocku Holmesie, do którego można odnaleźć wiele powiązań podczas lektury. Zwykle wciela się ją w literaturę dziecięcą, ale myślę, że pisana jest dość dobrze, nawet starszy nie będzie miał nic przeciwko. Cechą charakterystyczną tej serii są specyficzne dialogi - z jednej strony powiedziałabym, że są słabe, z drugiej strony są tak dziwne, że zastanawiam się, czy czasem właśnie tak nie miało być. Niestety, w korekcie zdarzają się błędy, główne wizualne (brak przeniesień do następnego akapitu). Z drugiej strony to małe książeczki, więc może w ten sposób wydawnictwo chciało przyoszczędzić na papierze, kto tam wie.

Seria składa się z trzech tomów:

- W głąb króliczej nory

- Ktoś za kurtyną

- W ciemnym lesie

Wydaje mi się, że seria miała być dłuższa, a jednak nie wynalazłam, by autor pokusił się o ten zamysł. Abrahams w ogóle zajmuje się kryminałami z bardziej dorosłej strony, a Ingrid to tylko taka odskocznia, zresztą, widać, w końcu w tych tomach pojawiają się trupy, dzielnica nie wydaje się bezpieczna... W każdym razie krótkie tomy (ponad 200 stron) czyta się szybko, nie są wymagające, ponadto utrzymują klimat konkretnej baśni np. pierwsza część "W głąb króliczej nory" zasadza się na przedstawieniu, w którym Ingrid bierze udział - "Alicja w Krainie Czarów", stąd podczas fabuły wiele odniesień do tej książki. Niezwykle przemyślana fabuła i klimatyczna. Zagadka nie jest najtrudniejsza i najczęściej czytelnik sam się domyśli zakończenia, ale w sumie w zamyśle to literatura dziecięca, więc nie ma się co dziwić...

Ingrid wreszcie była postacią, która nie denerwowała i nie przejmowała się sukienkami, jak to zwykle bywa u niektórych autorek... Zresztą, miała poważniejsze problemy, takie jak mordertwo czy porwanie. Jedynie dziadunio wydawał mi się zbyt przesadzonym bohaterem, za to bywało zabawnie. Książki nie pomijają również takich problemów jak zdrady małżeńskie czy rozwody, co też jest dość ciekawe... Dobrze nakleślone postaci.

Podsumowując: dla młodszych czytelników jak najbardziej, dla starszych może byc trochę zbyt infantylnie. Za to jest wesoło.

Rozkład jazdy

 

Dzień dobry wszystkim wytrwałym!

Plan na najbliższy czas:

Michalina Olszańska "Era Zero"

Przemysław Piotrowski "Sfora"

Christopher Paolini seria "Eragon"

Sylvie Payette "Nellie"

Stanisław Grzesiuk "Pięć lat kacetu"

Józef Ignacy Kraszewski "Stara baśń"

Jakub Ćwiek "Stróże"

Wanda Markowka "Mity Greków i Rzymian"

Zygmunt Kubiak "Mitologia Greków i Rzymian"

Oraz z planów, które trzeba nadrobić:

Katarzyna Grochola "Zdążyć przed pierwszą gwiazdką"

Peter Abrahams "W głąb króliczej nory"

Peter Abrahams "W ciemnym lesie"

Pojawią się oczywiście pozycje dodatkowe, ale to w późniejszym czasie.

Do zobaczenia!

Przystanek CLVIII: Ćwiek Kłamca

 

Autor: Jakub Ćwiek

Tytuł serii: Kłamca

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: 2010

Ilość tomów: 4 (+dodatki)

Gatunek: Science fiction, fantastyka

Ogólna ocena: 10/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie, dla Kocyka bardzo spoko! Jak kłamać, to na całego.

"Ofensywa szulerów", "Ciemność płonie", "Chłopcy"... no a teraz "Kłamca", ponieważ taka sprawa, że mówienie o Ćwieku bez tej sztandarowej serii jest po prostu dziwne i naprawdę szkodliwe. W moim mniemaniu to jego najlepsza pozycja, w dorobku jego licznych pozycji, a podejrzewam, że potwierdzeniem tej tezy może być jej wznowienie przez kolejne wydawnictwo (Sine Qua Non) z licznymi dodatkami, nie mówiąc już o poprzednich wznowieniach z pionerskiej Fabryki Słów. Zresztą, Ćwiek debiutował zbiorem opowiadań o nazwie właśnie "Kłamca", także coś musi w tym być.

Kolejne tomy serii wyglądają tak: 

- Kłamca. Viva l'arte (tom 0, z Dawidem Pochopieniem) -> komiks

- Kłamca. Writer's cut (tom 1)

- Bóg marnotrawny. Writer's cut (tom 2)

- Machinomachia (tom 2,5) -> zbiór opowiadań

- Papież sztuk (tom 2,8) -> opowiadania/ komiks

- Ochłap sztandaru (tom 3)

- Kłamca 4. Kill'em all

Rzecz jasna pierwsze wersje wydane przez Fabrykę Słów zawierały jedynie 4 główne tomy, które ja spałaszowałam ochoczo. Reszte dodatki zasadzają się na nich, rozbudowane głównie o część komiksową, przypominają czasami tradycyjne zapychacze.

No dobra, o czym w ogóle mówimy? O przygodach Lokiego, znanego z mitologii skandynawskiej boga kłamstw i ognia w nietypowej konfiguracji - na usługach anielskich zastępów jako płatnego zabójcy innych bogów czy demonów, nazywany Kłamcą, działając tak, jak Niebo nie mogłoby sobie na to pozwolić. Cała seria jest nieprzewidywalna i przekazuje nam obraz zupełnie innego uniwersum wiary, gdzie religie różnych krajów krzyżują się, przeplatają, a ich bogowie nie są zwykle tacy, jak nam się wydawało - lub jak chcieliśmy ich widzieć. Ponadto Loki bezwolny wcale nie jest, pod przykrywką działa zwykle dla własnych celów.

Wiele się dzieje, mnóstwo zwrotów akcji, ale przede wszystkim mocny humor, często kontrowersyjny. Nie ważne, czy do Lokiego ktoś strzela, czy nie, on po prostu musi coś powiedzieć, wtrącić swój sarkazm, choćby uśmiechnąć się ironicznie. Dlatego czasem czytelnik ma dość, ponadto mnogość akcji, ich chaotyzm i niekoniecznie udowodniona celowość sprawia, że nie da się jej przeczytać "na raz", pomimo luźnej formy. Ja z ostatnią częścią czekałam dość długo, jednak ze smakiem.

Podobało mi się zupełnie inne spojrzenie na Mikołaja, nawet wsadzenie go do więzienia. Pomysł z "ułożeniem" idealnego ciała wysłannika boskiego, składającego się z elementów ludzi obdarzonych jakimś darem (np. u Jenny widzeniem, czyli oczami) budził we mnie niesmak, ale... byłam ciekawa, czy coś z tego wyjdzie. Przedstawienie Erosa mi bardzo spasowało - jako bohatera nie z łukiem w ręce i pieluchomajtkami, a pięknego niczym Afrodyta, z mocą wykorzystywaną idealnie współcześnie (rozkochiwanie w sobie osób, nakłanianie do decyzji itp.). Bachus również był niczego sobie, wreszcie bez typowego czerwonego nosa, choć już otyłość się zgadzała. Jeśli chodzi o ostatni tom - ucieszyłam się z finału, ponieważ się go nie spodziewałam. Owszem, nie jest idealny i podobnie twierdzi tak wiele osób, ale przynajmniej nie zakończono tej historii z wielką pompą dla Lokiego (takiego z drinkiem na plaży), zejścia się z jego żoną, która nagle w części 4 się pojawia, czy inne, a to naprawdę duży plus. No i wkońcu się dowiedziałam, po co mu był ten misiek (chociaż... nie całkiem?).

Tak więc muszę powiedzieć, że dobrze bawiłam się przez te cztery tomy. Nie bardzo wierzę w dodatki, szczególnie że ich akcje dzieją się między tomami, a ja historię z tym światem już po prostu zakończyłam, ale polecam wznowienie wszystkim, którzy cenią sobie porządną fantastykę. Po ponad dziesięciu latach od powstania serii potwierdzam, że łatwo nie schodzi z pamięci i stała się tym, co w Ćwieku lubię, pomimo jego ostatnich "skoków w bok" w mniej fantastyczne klimaty (nie ufam takim zabiegom). Wszystko potraktowane jest z przymrużeniem oka, nie na serio, z dużym poczuciem humoru i może dlatego tak dobrze się to czyta. 

Przystanek CLVII: Świat Verity Schwab

 

Autor: Victoria Schwab

Tytuł serii: Świat Verity

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Rok wydania: 2018

Ilość tomów: 2

Gatunek: Urban fantasy, młodzieżówka

Tłumacz: Agnieszka Brodzik

Ogólna ocena: 8/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie! <Kocyk zaskoczony, bo nie pamięta, co się robi, gdy jest się zadowolonym z lektury> 

Cóż... ostatnio parę razy zmieniłam zdanie o tej serii... Ogólnie jest to młodzieżówka, choć wątek romasowy jest tam ładnie zminimalizowany, dzięki czemu egzystencja głównej bohaterki nie zasadza się wyłącznie na jej związku czy nie-związku (a może tylko przyjaźni?). To właśnie mi się najbardziej spodobało, stąd tak wysoka ocena.

Sama Vistoria Schwab jest dość płodną pisarką, ale jej powieści nie są tak chętnie tłumaczone na nasz grunt (albo po prostu się ociągają w tłumaczeniu). Cykl składa się z dwóch tomów:

- Okrutna pieśń

- Mroczny duet

Fabuła zasadza się na opisie życia w bardzo dziwnym świecie - postapokaliptycznym - ale spoko, bo daleko (Ameryka). Każda zbrodnia rodzi potwory szczególnego typu (Corsajów, Malchajów lub Sunajów), a potem oni mogą zobaczyć, na którym człowieku ciąży przestępstwo i go zabić lub wykorzystać do własnych celów. Dlatego świat podzielił się na tych, co bawi się w sumienną policję, likwidując jednostki zainfekowane zbrodnia (Flynnowie) oraz na tych, którzy robią wszystko dla własnych korzyści (Harker).

Głównymi bohaterami są Kate Harker i August Flynn, nastoletni następcy głównych przywódców miasta. Pierwszy tom opowiada o tym, jak Kate stara się dorównać w bezwzględności ojcu, który odesłał ją na kilka lat. Nie zabija on potworów, a trzyma na dość długiej smyczy, każąc ludziom płacić za ochronę przed nimi albo patrzy jak giną. August jest potworem (Sunajem), zrodzonym podczas przestępstwa w szkole (powstają przy wyjątkowo srogich akcjach), ale bardzo ludzkim i mocno specyficznym. Musi pożywiać się na ludziach (wybiera tych ze zbrodnią, tak to sobie tłumaczy), ludzie mają przemożną ochotę, aby mu się zwierzać, a gdy zagra na skrzypcach (jego "rodzeństwo" na innych instrumentach - choć posiada tylko dwójkę, więc chyba to nie takie "złe" miasto) może skraść duszę, na jego ciele pojawiają się kreski, liczone od dnia, gdy stracił kontrolę... Ale dom, w którym przebywa jest bardzo ludzki, wszyscy traktują go jak członka rodziny, a nie potwora. Gdy dostaje zadanie ukrywania się w szkole jako człowiek, czuje się wręcz w swoim żywiole, ale Kate szybko orientuje się, z kim ma do czynienia. Fabuła ogólnie nie jest skomplikowana, ale ten postapokaliptyczny świat został mocno rozbudowany, przez co czytelnik się nie nudzi. Nie ma naprogramowych dialogów i pobocznych akcji, każde wydarzenie ma znaczenie. Miasto wygląda bardzo realistycznie, nieschematycznie. Cóż - jak widać, jest naprawdę dobrze.

Drugi tom jest zupełnie inny. August próbuje pogodzić się z brakiem człowieczeństwa i staje się wyrafinowanym żołnierzem. Kate Harker przybita zdradą ojca sama poluje na potwory, szybko jednak okazuje się, że potrzebuje przyjaciół (tak, trochę zajechało moralizmem, ale w sumie to młodzieżówka). Niestety, pojawia się nowy rodzaj potwora i wszystko krzyżuje się jeszcze raz.

W ogóle pomysł na fabułę jest wielki, minusem uznałabym przy Sunajach zabijanie muzyką, ale cóż... nie jest to jakiś wielki minus, po prostu było to strasznie dziwne. Co ciekawe, prócz dopracowanych głównych bohaterów, którzy nie przynudzają i których czytelnik nie ma ochoty zabić, pojawiają się wyraziste postaci drugoplanowe, przemyślane, obecne. To naprawdę coś! Ja osobiście najbardziej polubiłam Ilsę, Sunaj, jej charakter, nietypowe dialogi i zabijanie śpiewem. Zakończenie było mocne. Tom drugi był co prawda słabszy według mnie, ale przynajmniej dowalił na koniec serii. Także jeśli ja miałabym kierować się czyjąś opinią - jako młodzieżówkę, warto sięgnąć po tą serię. Starsi czytelnicy moga pogubić się w tym mieście, ale dla nastolatków będzie jak znalazł.

Przystanek CLVI: Alyssa Howard

 

Autor: A.G. Howard

Tytuł serii: Alyssa z Innej Krainy (II tomy)

Wydawnictwo: NieZwykłe

Rok wydania: 2018

Ilość tomów: 3 (przetłumaczone 2)

Gatunek: Fantasy, młodzieżówka

Tłumacz: Janusz Maćczak

Ogólna ocena: 5/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie, dlaczego? <Kocyk przekopuje ogródek, szukając króliczej nory> 

Moja nieprzemijająca miłość do przeróbek "Alicji w Krainie Czarów" powinna być już powszechnie znana - jeśli tak nie jest, to usłużnie przypominam. Nic więc dziwnego, że po "Alyssę" sięgnęłam, wierząc ślepo w magię okładek i reklamy, bo przecież... może to będzie to?

Ogólnie muszę stwierdzić, że owszem, tęczy nie było, ale wyciągnęłam z tej lektury jakieś plusy, a to już coś. Albo po prostu po Gena Showalter poziom rozczarowania czytelniczego obniżył mi porządnie swoją poprzeczkę. Jakby nie było, to po pierwsze młodzieżówka, więc nic idealnego dla dorosłego, ale dostrzegam tam walory. Niestety, są romantyczne rozterki głównej bohaterki, mocno wahającej się pomiędzy jednym ciachem a drugim, bardziej ludzkim i tym mniej. Zaczynam myśleć, że to już nieuniknione we wszystkich romansach i nie-romansach... Ponadto klimat tej serii porównuje się do filmów Tima Burtona, na co trzeba uważać, ponieważ poziom dziwności faktycznie podobny, ale jednak Burton to geniusz... Takie porównania nie robią książkom młodzieżowym najlepiej.

Tomy w serii "Alyssa z Innej Krainy" wyglądają tak:

- Alyssa i czary

- Alyssa i obłęd

- Untamed (w zasadzie dodatek 3.5)

- Ensnared

To może od początku - główna bohaterka - bla bla bla - Alyssa Gardner, słyszącej głosy owadów i kwiatów jak jej matka, przesiadująca w zakładzie dla obłąkanych, potomkinie Tej Alicji Lewisa Carrolla. Rodzinna klątwa, wokół której wszystko się rozgrywa z wielką pompą. Wiele zwrotów akcji, intryg głównej fabuły, zmiany stron bohaterów i oczywiście słynna Kraina Czarów czy tam Dziwów, lawirowania pomiędzy światami.

Także ogólnie dużo się dzieje i to chyba największy plus tej serii. Kraina Czarów rozbudowana pod niebosa, bo co tam się znajduje - prócz postaci typowych dla Alicji, takich jak Kapelusznik, Królik (pomysł jego zamiany w schorowanego kościotrupa mnie przeraził), Czerwona Królowa, ale i Morpheus (chociaż to w sumie początkowo ta duża gąsienica), jakieś a la prządki ziejące makabrą... Ogólnie widać, że ktoś bardzo wczytał się w główną powieść i przerobił wszystko, co się dało, starając się zmienić pozornie cukierkową powieść okiem dziewczynki w mroczną historię dla nieco starszego czytelnika. Trochę walnęło mnie imię pierwszej miłości Alyssy - Jeb - to nie żart. Ale cóż, skąd obcojęzyczna autorka miała wiedzieć, że się nam będzie kojarzyć. Rzecz jasna Alyssa wiąże się w trójkącik miłosny, wycina też Jebowi (hehe) sporo wspomnień z życiorysu, momentami przypominało mi to wolną interpretację "Snu nocy letniej". Albo naczytałam się za bardzo "Żelaznej córki", którą niedawno omawiałam - tamtejszy śmieszek przypominał mi Morpheusa, choć jego humor bardziej doceniłam.

I Alyssa zdaje się zupełnie inną postacią. Już swoja drogą, że okładka pierwszego tomu ją przedstawiającą jest wprost idealna do jej wizerunku i tak ją sobie właśnie wyobrażałam przez całą lekturę, dodatkowo sama nie zgrywa bohaterki, nie kieruje się moralnością, a czasem jak typowa Scarlet z dogmatem "Pomyślę o tym jutro". To jej hobby mnie przerażało, układanie kompozycji z martwych owadów - a jeszcze bardziej to, że świat zdawał się mocno doceniać jej prace. Ale jakby nie było, miało to sens (zabijanie owadów, by uciszyć ich głosy w swojej manii). Początek historii naprawdę wskazuje na typową chorobę i gdybym nie czytała okładki, to bym sądziła, że fabuła poleci w zupełnie innym kierunku.  

Podsumowując: ja myślę, że nie ma dramatu. Ta seria będzie idealna szczególnie dla osób właśnie lubujących się w przeróbkach klasycznej Alicji, bo wątków jest co nie miara. To jednak typowa młodzieżówka z trójkątem miłosnym pośrodku, więc ewidentnie polecam młodszym czytelnikom. Oczywiście, uważam, że pierwszy tom jest najlepszy, drugi to już takie ciągnięcie dalej. Być może z tego powodu nikt nie przetłumaczył na polski rynek tomu trzeciego i czwartego, także nie wiadomo, jak zakończyła się ta historia. Można jednak zgadywać.

Przystanek CLV: Szept Noni

 

Autor: Lynette Noni

Tytuł: Szept (tom I)

Wydawnictwo: Uroboros

Rok wydania: 2018

Ilość stron: 432

Gatunek: Science fiction

Tłumacz: Janusz Maćczak

Ogólna ocena: 1/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie, aczkolwiek Kocyk już się uodpornił na takie bzdety

Tak sobie pomyśłam, że w związku z powstaniem kolejnego sezonu "Stanger Things", gdzie mamy Jedynastkę rozbijającą się po tajnym ośrodku badawczym i samej będącą eksperymentem, warto przytoczyć powyższą książkę. Niestety, w przeciwieństwie do wspomnienego serialu, książka nie jest tak dobra, w zasadzie nudna i bez polotu, jedynie początek wywarł na mnie pozytywne wrażenie. Ale więcej poniżej.

Fabuła opowiada historię dziewczyny skazanej na przebywanie w ośrodku badawczym - i to od tego miejsca wszystko się zaczyna. Tak jak Jedynastka, ta też posiada numer, ale i przydomek - jakże wymowny. Czytelnik śledzi losy obiektu sześć-osiem-cztery, czasami nazywanej Jane Doe, ponieważ nie przyznaje się do swojego imienia, w ogóle nic nie mówi i odmawia współpracy, na ile to możliwe w otoczeniu strażników i własnej bezsilności czy apatii, w którą popada, będąc tam już ponad dwa lata. Sterylność białych pomieszczeń aż razi w oczy. Ten fragment fabuły bardzo mi się podoba - nic nie wiemy o głównej bohaterce, a i ona chce przekazać jak najmniej wiadomości. Jednak pojawia się Landon Ward, pod którego opiekę nieoczekiwanie przechodzi. Stabilne mury, jakimi się otaczała powoli słabną, szczególnie gdy zostaje przeniesiona ze swojej celi do zwykłego mieszkania, otoczona życzliwymi ludźmi.

I tutaj wszystko nagle upada, cały początkowy klimat. Okazuje się bowiem, że Jane w rzeczywistości posiada moc i to taką szczególną, podobną do pozostałych osób przebywających w ośrodku, zawartej w głosie, dlatego tyle czasu się nie odzywała. Włącza się także syndrom Pottera - jej rodzice byli obiecującymi potężnymi magami (ok, tutaj inaczej się ich nazywa), których każdy znał (chociaż podobno żyje jeden z nich), a ona jest nad wyraz piękna i oryginalna, bo jej moc jest nietypowa i jedyna. Pojawia się rzecz jasna opozycja do prawdy ośrodka, w którym i Jane jest przetrzymywana oraz prawdy, jaka szerzy się poza nim, w grupie oporu. Moce miały być także efektem ubocznym stosowania pewnego leku. Także pomysł ogólny może i fajny, ale jego wykonanie... początkowo książka zaczyna się estetycznie, nawet miło, a potem nagle nastaje "bum" i czytelnika zalewa fala informacji na temat mocy parapsychicznych, zamiast rozegrać to jakoś z polotem, poukładać choć mniej więcej. To tak jakby autorka nagle sobie przypomniała, że jej już niedaleko do końca książki i należy maksymalnie przyspieszyć. Wszelki klimat się zatraca, akcja teoretycznie przyspiesza, ale jakoś nie wciąga. A zdzwiwiłam się, ponieważ zwykle dziewczęce główne bohaterki wkurzają swoimi wielkimi rozmyśleniami - tutaj przy Jane było miło, oczywiście, do pewnego momentu. Dziwię się, że nie zostało to wykorzystane i pociągnięte dalej, widziałoby się tę lekturę zupełnie inaczej.

"Szept" w zasadzie liczy sobie dwa tomy, ale nie widzę sensu w dokończeniu tej historii, wszystko jest tak sztampowe i schematyczne, że zakończenie wiadome jest już od początku. Przeczytałam tę pozycję zaledwie parę dni temu, a już mało potrafię o niej powiedzieć - to nie jest książka, która pozostaje w pamięci. Z miłych rzeczy mogę powiedzieć, że ładna okładka i początkowy pomysł, a dalej? No w sumie już nic. Nie polecam. Być może młodzież potrafiłaby ją bardziej docenić, dla mnie była strasznie nudna.

Tak nudna, że nawet Kocyk nie chce się dzisiaj udzielać, a to coś znaczy.

Przystanek CLIV: Southern Reach VanderMeer

 

Autor: Jeff VanderMeer

Tytuł:  "Unicestwienia", "Ujarzmienie", "Ukojenie" - cykl Southern Reach

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2014-2015

Ilość tomów: 3

Gatunek: Science fiction

Tłumacz: Anna Gralak

Ogólna ocena: 9/10

Czy wnerwiła Kocyk? Nie, Kocyk nie śmiałby nawet twierdzić inaczej <Kocyk przestraszony potencjałem Southern Reach i woli z nim nie zadzierać> 

Źródło: amazon.pl

Jakiś czas temu opisywałam część pierwszą i byłam nią dość zszokowana. Dzisiaj jestem już po lekturze ostatniego tomu i miałam dość czasu, aby to sobie wszystko przemyśleć. Rzecz jasna, za mało. Czemu? To seria trudna, wymagająca i prawdę mówiąc codziennie zmieniam o niej zdanie, ale uważam, że to dobrze świadczy o tym cyklu - sporo emocji powoduje, nie jest jednoznaczna, sama wyobraźnia autora to głęboka studnia, do której lepiej nie wpadać.... Pozostaje w pamięci na długo!

Przede wszystkim pomysłowa i z cwanym zamysłem. Przypominam, że chodzi o pewien teren, anomalię - nazywaną Strefą X - która zaczyna żyć własnym życiem i nikt nie wie, jak powstała ani co ze sobą wnosi. Później nawet dowiadujemy się, że się rozrasta, że sięga dalej i nie zwalnia. Wnosi z sobą nowe organizmy albo przebudowuje te istniejące - to kwestia sporna, która znajduje rozwiązanie przy końcu - dotyka wszystkiego swoją energią, kto do niej wchodzi (choć potem i tak zasady się zmieniają). Dlatego wysyłane są ekspedycje badaczy, aby dowiedzieć się - w zasadzie czegokolwiek. Prócz żołnierzy, przerzucani są tam biolodzy, geolodzy, ale i lingwiści, słowem wszyscy, aby ugryźć ten problem od jakiekolwiek strony. Tytuł cyklu - Southern Reach - stanowi właśnie jednostkę, która zajmuje się tymi badaniami.

Seria Southern Reach składa się z trzech tomów:

- Unicestwienia

- Ujarzmienie

- Ukojenie

Każda prowadzona jest z inne perspektywy. W pierwszym tomie wkracza biolożka, która razem z kolejną ekspedycją chce poznać tajemnicę tej anomalii. W drugim tomie historia dotyczy perspektywy głównie Kontrolera, a w ostatnim - Latarnika. Strefa X czasem przypomina zwykłą anomalię biologiczną, czasem wojskowy eksperyment, czasem wpływ kosmitów - granice są płynne i autor sprawnie nimi operuje. Rzadko tu używa się imion lub nazwisk na rzecz ksyw, mimo że później poznajemy wręcz całe życiorysy poszczególnych osób, bardzo wiele definicji i literatury z zakresu biologii i psychologii - co zadziwiające - to nawarstwienie naukowego zacięcia nie przytłacza czytelnika. Strefa X opisywana jest wręcz z niemiecką precyzją, epatuje we wszystkie możliwe wyjaśnienia.

Sposób opisu również jest ciekawy - nie dostajemy jasnego i klarownego opisu Strefy X, informacje są dozowane, a czasem płynne, zmieniające się w zupełnie coś innego. To samo dotyczy poszczególnych osób - jedni są wrogami, inni wręcz przeciwnie, ale... czy na pewno wiemy, kto jest kto? 

Więc dlaczego tylko 9 punktów w skali? Cóż... czekałam na jakieś bum w zakończeniu, a w zasadzie nie wiem, co mnie spotkało. Owszem, nie było aż tak rozczarowujące, bym sie mściła na tej serii, ale... czegoś brakowało. Nie powiem, niektórym się to może spodobać - bez właściwego zakończenia, otwarte. Ja tam jednak brnęłam tak bardzo dalej, aby poznać tę tajemnicę... W każdym razie lektura niezła, ale podkreślam, że bardzo wymagająca, czasami trzeba się doczytywać między wierszami. Jak dla mnie VanderMeer to porządny autor, godny polecenia!